جمال دوست چندان سایه انداخت

که سعدی ناپدید است از حقارت

هر متاعی زمعدنی خیزد

شکر از مصر وسعدی از شیراز

نشستم با جوانمردان اوباش

بشستم هر چه خواندم برادیبان

همه قبیله ی من عالمان دین بودند

مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

نظر کردن به خوبان دین سعدیست

مباد آن روز که او برگردد از دین

من ساکن خاک پاک عشقم

نتوانم از این دیار برگشت

چشم اگر بادوست داری ،گوش با دشمن مکن

بخت ودولت به کاردانی نیشت

جز به تایید آسمانی نیست

دوست آن باشد که گیرد دست دوست

در پریشان حالی ودرماندگی

همچنانش در میان جان شیرین منزل است

خوشتر زبوی دوست هیچ طیب نیست

من گلی را دوست دارم که در گلزار نیست

مدعی در گفت وگوی وعاشق اندر جست وجوست

شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد

سعدیا!مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آنست که نامش به نکویی نبرند

ای خواجه برو به هرچه داری

یاری بخر و به هیچ مفروش

به چه کار آیدت زگل طبقی

از گلستان من ببر ورقی

گل همین پنج روز شش باشد

وین گلستان همیشه خوش باشد

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

در همه عمر از آن پشیمانیم

به پایان آمد این دفتر،حکایت همچنان باقیست

به صد دفتر نشاید گفت،حسب الحال مشتاقی

الهی!عاقبت محمود گردان

مصاحبه کننده:فاطمه موسوی دانشجوی مرکز علمی،کاربردی حوزه ی هنری اهواز(1383)

منبع:نشریه کارنگ-اسفند 1383

برداشت از این مطالب فقط با ذکر منبع صحیح است.