جمال دوست چندان سایه انداخت

که سعدی ناپدید است از حقارت

هر متاعی زمعدنی خیزد

شکر از مصر وسعدی از شیراز

نشستم با جوانمردان اوباش

بشستم هر چه خواندم برادیبان

همه قبیله ی من عالمان دین بودند

مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

نظر کردن به خوبان دین سعدیست

مباد آن روز که او برگردد از دین

من ساکن خاک پاک عشقم

نتوانم از این دیار برگشت

چشم اگر بادوست داری ،گوش با دشمن مکن

بخت ودولت به کاردانی نیشت

جز به تایید آسمانی نیست

دوست آن باشد که گیرد دست دوست

در پریشان حالی ودرماندگی

همچنانش در میان جان شیرین منزل است

خوشتر زبوی دوست هیچ طیب نیست

من گلی را دوست دارم که در گلزار نیست

مدعی در گفت وگوی وعاشق اندر جست وجوست

شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد

سعدیا!مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آنست که نامش به نکویی نبرند

ای خواجه برو به هرچه داری

یاری بخر و به هیچ مفروش

به چه کار آیدت زگل طبقی

از گلستان من ببر ورقی

گل همین پنج روز شش باشد

وین گلستان همیشه خوش باشد

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

در همه عمر از آن پشیمانیم

به پایان آمد این دفتر،حکایت همچنان باقیست

به صد دفتر نشاید گفت،حسب الحال مشتاقی

الهی!عاقبت محمود گردان

مصاحبه کننده:فاطمه موسوی دانشجوی مرکز علمی،کاربردی حوزه ی هنری اهواز(1383)

منبع:نشریه کارنگ-اسفند 1383

برداشت از این مطالب فقط با ذکر منبع صحیح است.

سکوت بی مرز شبانگاه

همه را در لاک خانه ها لغزانده است

همه در عالم و در احوال خویشند

وخویشان همه از هم بی خبر

یک نفر پشت پنجره ایستاده است و به شب مینگرد

آن یک هم در عالم خیال خویش

به نا کجاها گریزی زده است

یک نفر در تاریکی بی حصر اتاقش،

به روزنه ای پر نور خیره مانده است

یک نفر هم بی تفاوت،در خلوتش آواز سر داده است

شاید یک نفر هم اصلا" نمیداند که شب است

مسلولی(هم)در دورترین نقطه یادی،

با مرگ دست به گریبان است

در کلبه ای هم ،دستی به دعا بالاست

یک نفر سرمست میگرید

یک نفر جام به دست می خندد

عده ای هم می پرسند:

چه کسی گم شده است؟

آه ای شب،

ای تاریکی وهم انگیز،

کاش می دانستم در دل تاریکت

چه کسی آسوده خاطر ،سبک چون پر

بر پهنه تاریکی تو،خود را رها کرده

ودر آرامشی مطلق به خوابی ناز وبی دغدغه فرو رفته است؟

و در خوابش چنین بیند که :

«بر اسب سفیدی است سوار

که خرامان می رود در کوچه باغی

و از سر فخر چنان ناز کند

که فرشتگان عاشق همچو مور

به دیدار رخش سر آسیمه بر آیند.»

عاشقی،در کوچه بن بست یار پرسه می زند

مادری،در سوگ دلبندش زار میگرید

وعابدی،در معبد دل دادگان ورد می خواند

و اینجا در آخرین چشم کم نور شبانگاه،

یک نفر قلم به دست در عالم خیال خویش لحظه ای از

شب را با خود به تفسیر نشسته است.

نمی دانم...

شاید یک نفر هم ،آن دور ترها ،در دوردست ها

بهتر از من،با خود به تفسیر شب است

«من در این فکرم که در این تاریکی وهم انگیز

و در این سکوت رمز آلود

چه کسی در خواب خوش است؟»

سروده زیبای آقای مرتضی خدابخش از کردستان

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

باز شب آمد تا...

دوباره روح سرگردان و سرد مرگ،

دوباره تازیانه های بی رحم وبلورین تگرگ،

دوباره ریزش ناگزیر و اجباری و قتل عام برگ،

تکرار کنند قصه های تلخ وروزهای ناامیدی مرا.

روح من دیگر مسخ هر چه نور،هر چه شور و هر چه شعور.

آنروز که : بر می داشتند پنجره های دلم را و بر جای آن می کشیدند،

دیواری ضخیم از آجر های تردید و اضطراب،تا مبادا،کلبه دلم را،

کلبه خالی از عشق و مملو از تنهاییم را ،

کور سوی نور امید روشن کند.

دیگر ز امید ناامیدم.

دیگر شسته اند معنا ومفهوم امید را از ذهن من.

در افکارم باران نیست،رود نیست

                                          ترانه وسرود نیست.

بردند از من غرور را،

                  سرور را،شعر و احساس و شعور را.

کشتند در من زندگی را،

                              عشق را ،بندگی را.

در سینه ام مدفون شده،

                             اجساد ناکام،اجساد بی نام

                                                      آمال و آرزوهایم.

باز حرف دل یک بیدل افسرده حال.

                                             باز تنها شده ام...